چین مهربان (داستان کوتاه)

بعد از تحریر: نقد مجموعه شعر سپید آقای سینا علیمحمدی با نام«پاره خط» برنده ی جایزه ی «گام اول» در سال 86 با حضور شاعر گرامی و اساتید گرانقدر آقایان سید ضیاء الدین ترابی و محمدعلی آبان و بنده به عنوان دبیر جلسه در سرای اهل قلم برگزار می شود.
زمان: سوم دیماه ساعت ١٨-١۶:٣٠
مکان: فلسطین جنوبی- کوچه ی خواجه نصیر- پلاک 10 - سرای اهل قلم

حضور برای عموم علاقمندان آزاد است.

***

«کوه» را می شنوید با صدای علی لهراسبی

روز اول:

میان هق هق می‌گویم: «کار خوبی نکردی علیا! من توی خونه ی تو تنها بودم و حتی سر کشوی میز آرایشت نرفتم... اون وقت تو...». دستش را گاز می‌گیرد.
- به خدا دانی زیر تختت پیداش کرد و داد بهم.
کنارم می‌نشیند.
-وای تو رو خدا مثه ابر بهار گریه نکن. حالا که طوری نشده. خودم درستش می‌کنم.
اشکهام را با کف دست پاک می‌کنم.
- چی رو درست می‌کنی؟ کی رو درست می‌کنی؟ رفت و تموم شد. رفت.
فکر می‌کنم رفت انگار که اصلا نیامده بود.
می گوید: «به مامان چیزی نگی». می‌دانم که هیچکداممان چیزی از این موضوع به مادر نخواهیم گفت.

صدای دست زدن بچه‌ها تا توی دفتر مدرسه می‌آمد. دفتردار به سمت من چرخید: «بچه‌های کلاس توئن؟» با لبخند سر تکان دادم. به خودم می‌بالیدم که مدیر را واداشته‌ام کلاس داستان نویسی به جای ساعت‌های انشا راه بیندازد. سرش را از روی مقنعه خاراند: «واسه مدیر خیلی زور داشت خرج کردن اینهمه هزینه‌ی اضافی». اخم کردم: «یک دهم بودجه‌ی این مدرسه هم نشد».
-مدرسه‌ی غیرانتفاعی که بودجه‌ی دولتی نداره خانوم جون. حالا این آقای نویسنده رو از کجا پیدا کردی؟
 خنده‌ام گرفت: «پیداش نکردم. حتی هنوز ندیدمش ولی خیلی از کتاباشو خوندم. نویسنده‌ی خیلی معروفیه. خوشبختانه دایی یکی از بچه‌هاس. ازش خواهش کردیم بیاد اونم قبول کرد».
-راستشو بخوای منم با خانوم مدیر موافقم. قصه چه به درد این بچه‌ها می‌خوره؟ بچه باید با واقعیت بزرگ شه.
 این را وقتی گفت که روی صندلی مدیر نشست و دفتر و دستکش را روی میز گذاشت. گفتم: «خوندن قصه هم به قدر درس واسه بچه‌ها لازمه». شانه بالا انداخت. خواستم بگویم لازم هم نباشد شیرین است که در دفتر به آرامی باز شد و «او» آمد تو. دفتردار همانطور که سرش پایین بود، گفت: «با همه‌ی این تفاصیل تو که خودت یه پا قصه نویسی. خودت به بچه ها درس می‌دادی و این پولو جای اینکه دودستی تقدیم این یارو کنی می‌ریختی تو جیب خودت». همانقدر که مطمئن بودم خانوم دفتردار صدای باز شدن در را نشنیده‌است، مطمئن شدم صدای آرام و لحن طنزآلود او را هم نشنید: «حق کاملاً با ایشونه». صداش بم بود و خوش‌آهنگ آنقدر که فکر کردم به درد مجری بودن می‌خورد. به من گفت: «کلاس در اختیار شماس.» نمی دیدم اما به نظرم رسید لبخند می‌زند. قدش آنقدر بلند بود که نخواهم سرم را بالا بگیرم تا ببینم چه شکلی است. به دکمه‌های کت خاکستری‌اش گفتم: «ممنون». دفتردار که ایستاده بود و بر و بر او را نگاه می‌کرد به من گفت: «یه ربع بهشون تنفس بدید بعد برید سر کلاس». سر تکان دادم. به او گفت: «بفرمایید چای میل کنید. خیلی خوشحالم که نویسنده‌ی معروفی مثل شما قبول زحمت کرده و به بچه‌های ما قصه‌نویسی درس می‌ده. همین الان داشتم می گفتم این بچه‌ها به جز ریاضی و علوم به کلاسهای فوق برنامه هم احتیاج دارن. بنده عارفی هستم». دهانم باز ماند. او لبخند زد و لبخندش برخلاف انتظارم تمسخر آمیز نبود. نشست و من توانستم ببینم که عینک به چشم دارد و وقتی لبخند می‌زند گوشه‌ی چشمهاش چین مهربانی می‌نشیند. گفت: «پس شما هم دستی بر آتش نویسندگی دارید». دفتردار نگاه پر سوالی به من انداخت. گفتم: «گاهی چیزکی می‌نویسم اما فکر نمی‌کنم بشه بهشون گفت داستان». دوست داشتم بگوید «حتما شکسته نفسی می کنید» یا «داستانهاتون رو بیارید من بخونم». نگفت. در سکوت چایش را خورد. بلند شدم و گفتم :«با اجازه» که گفت: «تا وقتی خودت به نوشته‌های خودت اعتماد نداشته باشی و احترام نذاری. هیچ‌کس به نوشته‌هات احترام نمی‌گذاره». لبخند نزد نه اول جمله نه آخرش. جدی گفت جوری که انگار به یکی از بچه‌های مدرسه گفته باشد.

روز دوم:
جلوی آینه ایستاده و همانطور که روسری ابریشمی‌اش را با وسواس روی سر مرتب می‌کند، می‌گوید: «چه خبر؟» جوابی نمی‌دهم. نگاهم می‌کند و توی نگاهش ندامت و نگرانی موج می‌زند. سرم را به تماشای گلهای قالی گرم می‌کنم.
-راستی دانیال شیرموز ساعت ده شو نخورده.
می‌گویم: «باشه».
چادر حریر اسودش را که به سر می‌اندازد بوی عطر راهرو را برمی‌دارد. دوباره می‌گوید: «دنیا هم باید واسه فردا کاردستی درست کنه. همه چیشو خریدم آوردم. یه چیز خوب واسش درس کن قربون دستت».
-باشه.
 لای در را که باز می‌کند، می‌چرخد و بوسه‌ای در هوا می‌فرستد: «بچه ها! خاله رو اذیت نکنینا. دیگه سفارش نکنم».  دنیا پایم را می‌چسبد: «خاله یه چیزی درس کن که هیچکدوم همکلاسی‌هام لنگه‌شو نداشته باشن‌ها». می‌گویم: «خودت باید درست کنی. من فقط کمکت می‌کنم». سرش را عقب می‌برد.
-من که بلد نیستم خاله. هرچی درس می‌کنم خوب در نمی‌اد. معلممونم خوشش نمی‌اد. نمره بد بهم می‌ده.
موهای بلندش را نوازش می‌کنم.
-تا وقتی خودت فکر می‌کنی کاردستی‌هات خوب نیست معلمت هم حق داره نمره‌ی خوب بهت نده.
با تعجب نگاهم می‌کند. دارم شبیه تو حرف می‌زنم انگار مثل خیلی از کارها و رفتارهام که شبیه تو شده‌اند.

-در پایان، مادربزرگ من لپهام را بوسید و گفت که خیلی بهم افتخار می‌کند...
شاگردم  قصه‌اش را اینجوری تمام کرد و «او» شروع کرد به دست زدن. بچه‌ها هم همراه او برای دوستشان دست زدند. بسته‌ی کوچک کادوپیچ شده‌ای را از میان کادوهای کوچک و بزرگ روی میزش برداشت و به قصه‌گوی کوچک داد. بچه‌ها دوباره دست زدند. به دخترهای کنارم که یک سمت نیمکت گلوله شده بودند و دست می‌زدند، گفتم: «جای من خوبه. اینقد نرین تو هم. راحت بشینین».  صدای او برعکس صدای من به راحتی آخر کلاس شنیده می‌شد:
-من انتظار دارم همه‌ی شما بتونید از حالا به بعد قصه‌ای به خوبی قصه‌ی دوستتون بنویسید. مطمئنم که می‌تونید.
به سمت من نگاه کرد و گفت: «فکر کنم برای امروز کافیه. به خصوص که خانوم معلمتون از نشستن روی این نیمکت‌ها خسته شده.» سرهای کوچولو از همه‌جا به عقب کلاس چرخید. لبخند زدم: «نه! خسته نشدم. استفاده می‌کنم.» که زنگ به صدا در آمد. بچه‌ها هوراکشان لوازمشان را جمع کردند. خودم را به سرعت به در کلاس رساندم تا بین دست و پاشان گیر نکنم. یکی از کوچکترین شاگردانم جلوتر از من دوید و پایین کت او را که داشت کیفش را مرتب می کرد گرفت. من بی اختیار ایستادم. او دو زانو نشست. دخترک چیزی زیر گوشش گفت که من نمی شنیدم. دفتر را از دست دراز شده و کوچک دخترک گرفت و به مهربانی خندید. سرش را نزدیک برد و زیر گوش دخترک چیزی گفت که خندید و جای خالی دو دندان افتاده اش پیدا شد. کادوی کوچکی از کیف بیرون کشید و به دخترک داد که به سرعت دست انداخت به دور گردن او و به همان سرعت هم رهایش کرد و شادی کنان کیف کوچکش را روی زمین کشید و از در کلاس بیرون رفت. خنده ام گرفت. همانوقت نگاه او هم به من افتاد. صدایش حتی میان شلوغی و رفت و آمد بچه ها به راحتی شنیده می شد: «کارتون دارم». کنارم که رسید گفت: «داستانت رو خوندم». با انگشت کوچک عینکش را روی بینی جا به جا کرد. فکر کردم به مردی اینقدر تنومند نمی آید اینهمه در رفتارهاش ظرافت به خرج بدهد. گفت: «چنگی به دل نمی زد» انگار با یک چیزی محکم توی سرم زده باشد. بغضم گرفت. سرم را پایین انداختم: «من تمام هفته وقت صرف نوشتنش کردم. به نظرم داستان خیلی خوبی شده بود». صدایم می‌لرزید مثل لبهام. 
-خوبه. انگار یاد گرفتی برای اثرت ارزش قایل بشی.
بی‌اختیار گردن کشیدم و نگاهش کردم. لبخند می‌زد. گوشه چشمهاش چین مهربانی نشسته بود. گفت: «زیاد دربند قالب و چارچوب نباش. استعداد نوشتنت اونقدر هست که زیباتر از این هم بنویسی». مکث کرد. صدایش مهربان‌تر شد: «خوب می‌نویسی. بهتر از این هم می‌تونی بنویسی. باید بخونی خیلی هم زیاد». کادوی بزرگی را که زیر کادوهای دیگر روی میز گذاشته بود گرفت سمتم.
-جایزه تون!
 به دکمه‌های کت قهوه‌ایش گفتم: «ممنون. باشه برای بچه‌ها». صداش آمرانه شد: «کتابه و مال شما». با دست‌های لرزان گرفتم و بی‌خداحافظی از کلاس بیرون دویدم.

روز سوم:
زلف‌های کم و حنابسته‌ی مادر را می بافم دو گیس‌باف نازک و کوتاه.
- کاش چارقد نمی‌بستی.
می‌خندد: «خیلی خرمن گیسو دارم؟» دلم می‌گیرد. یادم می‌آید که خیلی پیر شده‌است. پیرتر از آنکه در بند ظاهر باشد. جلویش زانو می‌زنم: «ناهار چی دوس داری درست کنم؟» به صورتم دست می‌کشد.
- یه کم به خودت برس. یه خورده هم به فکر خودت باش مادر. از من پیرزن گذشته. روز و شبتو با من باشی پژمرده می‌شی.
به جای جواب می‌گویم: «باید ببرمت حمام. خیلی وقت است نبردمت. ببخش بهت نمی‌رسم...». لبخند می‌زند. گوشه‌ی چشمهاش دنبال چین مهربانی شبیه تو می‌گردم. پیداش می‌کنم و ته دلم غنج می‌زند. صدا می‌زنم: «دانیال، دنیا، قیمه دوس دارین یا قورمه؟» صداشان از دو جهت مختلف می‌آید:
- قیمه.
- قورمه.
می‌خندم. مادر هم. چقدر دلم هوای خنده‌های تو را دارد. پتو را که روی پاهاش مرتب می‌کنم دستم را می‌گیرد: «پیری درد نیس. واسه همه هس. اما وقت پیری تنهایی درده. تو حالا جوونی نمی‌فهمی. این بچه‌ ها بزرگ می‌شن. علیا زندگی خودشو داره. خدای منم بزرگه اما تو دیرت می شه».

با خجالت گفتم: «فکر نمی‌کنین برای من یه کم دیر شده باشه؟» گفت: «نه.» محکم گفت و جای حرف نگذاشت. دسته‌های کیف را در مشت فشردم.
- اگه ناامیدتون کردم چی؟
برای اولین بار سر بلند کرد. چوق الف کاغذی را لای ورق کتابی که می‌خواند گذاشت و کتاب را بست.
-نمی‌کنی!
و صاف توی چشمهام نگاه کرد. اعلامیه‌ی مسابقه ی داستان نویسی را از روی میز برداشتم و به طرف در رفتم. او در سکوت به خواندن کتاب ادامه داد. از لای در نیمه‌باز میز بزرگ مستطیل شکل وسط سالن دیده می‌شد و هنرجوها که از پیر و جوان دور میز نشسته بودند. از میان نگاههای کنجکاوشان گذشتم. یک صندلی عقب کشیدم و گوشه‌ای نشستم. چند دقیقه‌ای طول کشید تا آمد. همه به احترامش بلند شدند. من هم. نشست و گفت: «از امروز دوست جدیدی به جمع ما اضافه شده که امیدوارم این کلاس‌ها براش مفید باشه.» انتظار داشتم بیشتر بگوید یا جور دیگر بگوید. از داستانهایم تعریف کند و بگوید که امیدوار است آینده‌ی درخشانی پیش رو داشته باشم. نگفت. با لبخند همیشگی ادامه داد: «رسم مهمان‌نوازی ما اینجوریه که دوستان تازه‌وارد اول داستان بخونن. خب خانوم. می‌شنویم.» در طول چهار سال درس خواندن در کلاس‌های دانشگاه و  چند سال معلم مدرسه بودن، نشده بود یا کمتر شده بود که در جمعی حرف بزنم و صدایم بلرزد یا تپق بزنم اما آن روز هم صدایم لرزید و هم تپق زدم. به محض تمام شدن داستان، بحث و نقد و نظرها شروع شد و به همهمه انجامید. صدای رسای او صدای دیگران را خاموش کرد.
-بهتره با نظم پیش بریم. از تو شروع می کنیم سارا.
به دختر زیبایی که روی صندلی کنارش نشسته بود اشاره کرد. حیرت‌زده متوجه شدم که او نه فقط با من که با همه‌ی شاگردان و اطرافیانش صمیمانه حرف می‌زند. حرف‌های دختر که تمام شد، او گفت: «آفرین. همیشه گفته‌ام سارا نکات ریزی رو می‌بینه که خیلی از کسانی که نام منتقد روی خودشون می‌ذارن نمی‌بینن». حالم خوب نبود. نمی‌دانستم و می‌دانستم چرا. دختر با تبسم شیرینی تشکر کرد. وقت بازگشت می‌دانستم که دیگر آنجا نخواهم رفت.

روز چهارم:
توی دفتر معلم‌ها با هم پچ‌پچ می‌کنند. نمی دانم درباره‌ی من حرف می‌زنند یا نه. اهمیتی هم نمی‌دهم. به فخری هم گفته‌ام. برایم مهم نیست دیگران چه فکری درباره‌ام می‌کنند. تنها معلمی که در محیط کار با او دوست هستم، «صامت» معلم کلاس اولی‌هاست که می‌نشیند کنارم.
-می تونی زنگ آخر جای من بری سر کلاسم؟ شوهره باز بیکار شده خونه س. می ترسم رو بچه ها دست بلند کنه. می خوام زودتر برم.
سر تکان می دهم: «باشه».
کلافه به ساعتش نگاه می کند:
-خبری نشد؟ بالاخره می‌خوای چی کار کنی؟
-نمی دونم. هنوز نمی‌دونم.
استکان چای داغ انگشتهام را می‌سوزاند اما من محکم‌تر در دستهام می‌فشارمش.
-مادرت چی می‌گه؟
- اون بنده خدا که حرفی نداره. می‌گه برو پی بختت... اما من نمی‌تونم...
آه می‌کشد و قندی از قندان بر می‌دارد: «خوش به حالت که می‌تونی بری پی بختت. به قول مادر خدابیامرزم گر بار دگر دختر شوم  دانم چه طور شوهر کنم.»
سر کلاس به بچه‌ها دیکته می‌گویم: «آن مرد آمد. آن مرد در باران آمد». فکر می‌کنم تو کی به زندگی من آمدی؟ چه‌طور به زندگی من آمدی؟
- خانوم اجازه؟ یواش‌تر! ما نمی‌رسیم!
- خانوم اجازه؟ بلندتر! ما نمی‌شنویم!
یواش‌تر می‌گویم: ‌آن مرد آمد. بلندتر می‌گویم:‌آن مرد در باران آمد. تو نمی‌شنوی.

عصر دلگیری بود. تمام بعد از ظهر باران باریده بود. دیگر کلاس قصه‌نویسی هم نبود.  بعد از آن شنبه‌ی کذایی با خودم عهد کرده بودم که نبینمش. روی پیاز و گوشت ِ در حال جلز و ولز آب ریختم که صدای زنگ در بلند شد.
-یعنی کی می‌تونه باشه؟
چشم‌های مادر وقت گفتن این جمله برقی از خوشحالی داشت. دلم برای تنهایی اش سوخت. فکر کردم کاش علیا و دانی باشند. نبودند. در را که باز کردم بی‌اختیار یک قدم عقب رفتم و به دکمه‌های کتی سورمه‌ای گفتم: «سلام». به جای جواب غرید: «از سن و سال من گذشته که دنبال هنرجوهام راه بیفتم توی خیابونهای شهر. اونم زیر این بارون». صداش خسته بود و عصبانی. گردن کشیدم و با تعجب نگاهش کردم. قطرات باران روی صورت و موهاش نشسته بود.
-چرا امروز نیومدی فرهنگسرا؟ فکر نکردی...
مکث کرد.  نگفت فکر نکردم چه! سرش را خم کرد و از لای در سرک کشید توی حیاط: «بد نیست تعارف کنی بیام تو». از جلوی در کنار رفتم. دهانم خشک شده بود. این را وقتی فهمیدم که خواستم بگویم: «بفرمایید». توی راهرو ایستاد تا کفشهاش را بکند. بلند گفتم: «مهمون داریم مامان». مادر نشنید یا شنید اما جواب نداد. او روبرویم ایستاد.
-چرا نیومدی کلاس؟
به دکمه‌های کت سورمه‌ایش گفتم: «نمی تونستم».
سرش را خم کرد: «نمی‌تونستی یا نمی‌خواستی؟» بغض راه گلویم را بست. دعا کردم صدایم نلرزد.
- نمی‌خواستم بیام که تحقیرم کنین.
همانطور وسط راهرو ایستاده بود جوری که نمی‌شد به راحتی از کنارش عبور کرد. گفتم: «نمی‌فرمایین تو؟» با سماجت همانجا ایستاد و بحث خودش را ادامه داد: «تحقیرت کنیم؟ کیا؟ منظورت منم؟ واضح حرف بزن ببینم چی می‌گی؟» کلافه بود و عصبانی. ته دلم خوشم آمد انگار تلافی کرده باشم. فکر کردم اینجا خانه‌ی منست. او در خانه‌ی منست. احساس برتری داشتم و از این احساس شاد بودم جوری که گفتم: «نمی‌تونستم و نمی‌خواستم داستانم و خودم وسیله‌ای بشیم واسه‌ی خودنمایی دختری که می‌خواد از شما دل ببره». حرف چرتی بود شاید از منظور من خیلی پرت نبود اما نباید آنطور و در آن لحظه بیان می‌شد. گفت: «عجب». یکباره صاف ایستاد. از من فاصله گرفت. برگشت و سمت در رفت.
-فکر کنم راه رو اشتباه اومدم...
کفشش را به پا کرد و از در بیرون رفت. بی‌خداحافظی رفت انگار اصلا نیامده باشد. اشکهام کی روی صورتم ریخته بودند و من نفهمیده بودم نمی دانم. بی هوا داد زدم: «به جهنم». اشک ریزان به مادر که توی راهرو هاج و واج نگاهم می‌کرد گفتم: «آدم مهمی نبود. هیچ کی نبود. برو تو مامان جون. سرما می‌خوری. امشب می‌خوام یه قیمه‌ی دخترپز حسابی برات درست کنم».

روز پنجم:
صدای خان‌عمو تا توی آشپزخانه می‌آید.
-الان آپارتمان رو بورسه. به پیشنهادم فکر کن آباجی. دختر، خودت می‌دونی تا یه سنی خواسگار داره. اونجوری لااقل خیالت از بابت جهازش راحته.
مادر آرام می‌گوید: «تا قسمت چی باشه». نمی‌بینم اما می دانم نگاه مادر وقت گفتن این حرف چقدر غمگین است. علیا که دارد در کشیدن غذا کمک می‌کند سقلمه‌ای به پهلوم می‌زند: «راس می‌گه دیگه دختر. یه تکونی به خودت بده. بیست و شیش سالت شده». یک دستم را با کفگیر در هوا بلند می‌کنم و کمرم را قر می‌دهم و تکان تکان می‌خورم. با حرص می‌گویم: «خوب شد؟» اول می‌خندد و چشم غره می‌رود: «زهرمار و خوب شد» بعد انگار یادش آمده باشد لب می‌گزد: «ببخش. نمی‌خواستم ناراحتت کنم». آرام می‌گوید: «هنوز از دستم عصبانی هستی؟ جون علیا؟» جوابی نمی‌دهم و بغضم را خفه می‌کنم. می‌رود توی درگاه آشپزخانه.
-خان‌عمو، زن عمو جان، مادر، بچه ها، بفرمایید شام.
خان‌عمو لیوان شربت ر ا روی میز می‌گذارد و به سمت مادر می‌چرخد.
- بچه‌های آدم که سر و سامون می‌گیرن آدم تازه یه نفس راحت می‌کشه و می‌فهمه زندگی یعنی چی.
خم می‌شود، پاکت سفید کوچک را روی پتو -روی پاهای مادر- می‌گذارد: «ناقابله آباجی. ببخش که دیر شد. این روزا کار و کاسبی کساده». شب که عمو و زن عمو می‌روند، علیا پولهای توی پاکت را می‌شمرد.
-سرراست سیصد هزار تومنه. ای عموی ناخون خشک! سهم‌الارث بابای خدابیامرزمونو که نمی‌ده هیچی...
مادر صداش را بلند می‌کند: «علیا!» علیا پاکت را روی طاقچه پرت می‌کند.
-چشم! خفه می‌شم! محض گل روی شما خفه می‌شم! آه...ها!
و با دست روی دهانش می‌کوبد.
تنها که می‌شویم، به مادر می‌گویم: «چرا گرفتی مامان؟ من که کار می‌کنم. درآمدم کم هست ولی با یه کم صرفه‌جویی...». مادر جواب نمی‌دهد. با چشمهای غمگین نگاهم می‌کند. توی چشمهای مهربانش جواب سوالم را می‌خوانم.

عصر که خسته از چند ساعت سر و کله زدن با بچه‌ها به خانه رسیدم، پاکت سفید کوچک را روی میز کارم دیدم: «فرهیخته‌ی گرامی، نظر به اینکه داستان شما در جشنواره‌ی سراسری میلاد نور در بخش داستان کوتاه بزرگسال به عنوان اثر برگزیده انتخاب شده‌است خواهشمندیم در تاریخ...» بقیه‌ی کلمات شروع کردند به رقصیدن مثل خودم. چرخ‌زنان به مادر که در درگاه اتاق نگاهم می‌کرد گفتم: «دخترت نیویسنده شد مامان». خندید. صورت پرچروکش از هم باز شد. دست به دور شانه‌های نحیفش انداختم و بوسیدمش. به علیا تلفن زدم تا خبر را بدهم. هنوز حرفم را تمام نکرده، گفت: «فردا وقت آرایشگاه دارم واسه مش. یه چند ساعت دانیال و دنیا رو می‌آرم اونجا. راستی مراسمت فردا که نیس ایشالله؟» گفتم: «نه». نفس راحتی کشید.

روز ششم:
مادر، وقت دکتر دارد. زنگ می زنم به علیا که ماشین دارد. می گوید که شوهرش تازه از ماموریت برگشته و سه ی صبح رفته دنبالش فرودگاه و حالا سرش دارد از درد بی خوابی می ترکد. می گویم اگر اینهمه توضیح نمی داد هم دلم به حالش کباب می شد. می گوید که بروم گم شوم که همه چیز را به شوخی برگزار می کنم و می پرسد از تو چه خبر تازه؟ خیلی جدی می‌گویم: «هیچی! تو آینه نگا کن می‌بینی گوشات درازه» و گوشی را می‌گذارم.. به مادر که با اخم نگاهم می‌کند می‌گویم:«به من خدا خودش اول شروع کرد» و زنگ می زنم به خان عمو. می‌گوید باتری ماشینش تعریفی ندارد و می‌ترسد وسط راه بگذاردمان. پیشنهاد می‌کند آژانس بگیرم. از پیشنهادش کمال تشکر را می‌کنم و گوشی را می‌گذارم. مادر لباس پوشیده و نگران نگاهم می‌کند. پتو را روی پاهایش مرتب می‌کنم. مصمم می‌گویم:«دوتایی می‌ریم».

اختتامیه‌ی جشنواره، چند ساعت دیگر شروع می‌شد. زنگ زدم به علیا که اگر می‌تواند چند ساعت کنار مادر باشد تا من بروم و برگردم.
- دانیال رو هم بیار. مامان سرش گرم می‌شه.
من من کرد: «از دیروز که دانی رفته تو حوض حیاطتون داره عطسه می‌کنه پشت کله‌ی هم. می‌ترسم بچه‌م مریض شده باشه. خودمم که با این شکم...». صدای فریاد دانیال از دور توی گوشی پیچید: «دروغ می‌گه خاله. حالم خوب خوبه. تو رو خدا بریم...». علیا بهش تشر زد: «غلط کردی. پس عمه‌ی من بود هی سر ناهار عطسه کرد؟» دانیال کم نیاورد: «از بس که فلفل پاچیدی رو غذا. بابا هم عطسه کرد...تازه خودتم...». علیا نگذاشت حرفش را تمام کند.
-تو قطع کن تا من خدمت این وروجک برسم. خودم بت زنگ می‌زنم.
مادر با چشمهای نگران نشسته بود و نگاهم می‌کرد. نفس عمیقی کشیدم. مصمم گفتم: «دوتایی می‌ریم». لبخند زد. تا آنجا راه زیادی نبود. نشستیم کنار هم که دیدمش. بعد از یکماه بی خبری و سکوت. چند صندلی جلوتر از ما نشسته بود و یک سر و گردن از بقیه بلندتر بود. از خودم بدم آمد که آنقدر اهلی‌اش شده بودم که حتی از پشت سر هم بشناسمش. آن روز بارانی را به یاد آوردم تا عصبانیت و ناراحتی‌ام را از یاد نبرم. وقت خواندن اسامی برندگان، تازه فهمیدم که او هم جزو داوران جشنواره بوده است. بالا رفتم و جایزه ام را گرفتم. سنگینی نگاهش را حس کردم و با خوشحالی نادیده‌اش گرفتم. مادر پیشانی‌ام را بوسید: «مبارکت باشه». دست استخوانی و گرمش را در دست گرفتم: «شما اینجا باشین تا من ماشین بگیرم».
-اجازه بدین من برسونمتون.
بدون آنکه برگردم، بی‌اختیار و ناگهانی گفتم: «لازم نیست شما زحمت بکشین». بی‌توجه به من با مادر سلام و احوالپرسی کرد. در پاسخ سوال چشمهای مادر بی آنکه نگاهش کنم گفتم: «ایشون به بچه‌های مدرسه‌ای که من درس می‌دم قصه‌نویسی درس می‌دادن» و دوباره تکرار کردم: «شما همینجا باشین تا من یه ماشین بگیرم». «او» بی توجه به من به طرف مادر رفت.
- به دخترخانومتون هم یک دوره‌ی کوتاه داستان نویسی درس داده‌ام. یادشون رفت بگن.
و رو به من گفت: «اگه اینهمه سماجتی رو که تو بحث کردن با من به خرج می‌دی برای داستانت به خرج داده‌بودی به جای دوم ، اول می‌شدی».  خون به صورتم دوید. روبروی مادر و او ایستادم. به لوزی‌های پلیور کرم‌رنگش گفتم: «اگه شما هم به جای اینهمه سماجتی که تو بحث کردن با من به خرج می‌دین، رفته بودین الان ما هم رسیده بودیم خونه‌مون». به جای جواب فقط گفت: «سر راه وایستادی». از عصبانیت لب پایینم را جویدم. حاضر بودم هر چه دارم بدهم و برنده‌ی این مبارزه من باشم. مستاصل به مادر نگاه کردم که تا آنوقت ساکت مانده بود و  با چشمهای شماتت بار نگاهم می‌کرد. گفت: «ممنون پسرم». خجالت کشیدم. کنار رفتم تا رد شوند که چند نفری دورشان ریختند. یک عده دوربین به دوش و یک عده میکروفون به دست. او عذر خواست که نمی‌تواند مصاحبه کند. فکر کردم فرصت خوبی است تا از دستش خلاص شویم. به سرعت راه افتادم. باران لعنتی دوباره آمده بود و تاکسی پیدا نمی‌شد. کنارم ترمز کرد. گفت: «ببخشید حاج‌خانوم که به خاطر دعوای بچگانه‌ی ما زیر بارون موندید». تا خانه حرص خوردم و حرفی نزدم. مادر که تشکر کرد و رفت، به طرف من چرخید: «یادم رفت به مادرتون بگم دخترخانومشون در زیر بارون رها کردن دیگران هم مهارت دارن». ریشخندم می‌کرد. دستهام چنگ شدند. با صدایی بلندتر از همیشه گفتم: «من شما رو زیر بارون گذاشتم یا شما در کمال بی‌ادبی کفشهاتونو پوشیدین و رفتین؟»
-اگه اون حرفای نامربوط رو نمی زدین من هم مجبور نمی شدم زیر اون بارون برم و یک هفته سرما بخورم.
بی اختیار درآمدم که «دلم خنک شد». برای اولین بار با صدای بلند خندید. طنین قهقهه‌اش لبریز شادی بود. از خنده‌اش خودم هم خنده‌ام گرفت. سر صبر و ریز ریز خنده‌اش را کشید و تمام کرد. گفت: «جدا که لجبازی». گفت: «تبریک می‌گم مقام آوردنت رو. بیشتر از این هم حقت بود اما برای شروع این رتبه هم بد نیست». مکث کرد.
-لوث می‌شه اگه بگم اما... این یک ماه دوری از تو بهم خیلی سخت گذشت.
فکر کردم درست نشنیده‌ام. گونه‌هام و دستهام داغ شده بودند. فکر کردم حتما آنقدر سرخ شده‌ام که زشت به نظر برسم.
-هنوز از من دلخوری؟
 مهربان گفت جوری که خون به دلم هجوم آورد. با خجالت به پلیور کرم‌رنگش گفتم: «نه».
-پس چرا نگاهم نمی‌کنی؟
برای اولین بار در آن روز گردن کشیدم و نگاهش کردم. سرش را به طرفم خم کرده بود. عینک به چشم نداشت و زیر چشمهاش چین مهربانی نشسته بود. دستهای بزرگش با عینکش بازی می‌کردند. لرزیدم. گفت: «الهی! سرما نخوری...» بی اختیار گفتم: «دوستتان دارم» و در را به سرعت بستم. تا وقتی مادر صدایم کرد پشت در بسته توی سرما نشستم. نمی دیدم اما می دانستم او هم نرفته است نه تا وقتی که در جواب مادر گفتم: «چشم می آم».

روز هفتم:
روز تعطیل است. روز شستن رو بالشی ها و ملافه‌ها. من از اتو‌کشیدن متنفرم. این را تنها فخری می‌داند. اتوی داغ را روی ملافه‌ی نمدار می‌کشم. اتو به ج‌ز و ویز می افتد و بخار داغ از گوشه‌هاش بیرون می‌زند. ریز ریز و بی‌صدا اشک می‌ریزم. فخری گوشه‌ی اتاق قنبرک زده است:‌ «اینقد قصه‌ی بدبختی‌های منو نوشتی تا خدا سرت آورد». می‌گویم:‌«به قصه‌ی تو چه ربطی داره آخه؟» به جای جواب به دانیال و دنیا که توی اتاق دنبال هم می‌دوند اشاره می‌کند.
- خوش به حال این دوتا. هیچی از دنیا نمی‌فهمن.
-بزرگ که بشن می‌فهمن.
آه می کشد: «آره. راس می‌گی». روی میز اتو خم می‌شود.
-مامان ِ اینام داره ازت سوء استفاده می‌کنه. یعنی چی که همه‌ش بچه‌هاشو می‌ریزه سر تو می‌ره این ور اون ور؟
براق می شوم بهش: «مامان ِ اینا، خواهر منه. حواست هس؟»
نچ می کشد.
-بابا عِرق خواهری. ناسلامتی تو هم خواهر اونی. شد یه بار که خواس بره آرایشگاه بگه توام باهام بیا؟ شد؟ شد یه بار دستتو بگیره، ببره بازار یه لباسم واسه تو بخره؟
فکر می‌کنم خیلی وقتها دوست داشتم علیا از من بخواهد که همراهش بروم بازار یا آرایشگاه یا خیلی جاهای دیگری که می‌رود و از من نمی‌خواهد همراهش بروم.
-شدی لَلِه‌ی بی‌جیره مواجب.
فکر می‌کنم فخری راست می‌گوید. از وقتی یادم می‌آید دنیا و دانیال بیشتر با من و مادر بوده‌اند تا با علیا. وقت بیماری، وقت تعطیلی، وقت و بی‌وقت. ملافه‌ی اتو شده را به بینی نزدیک می‌کنم. بوی خوش نرم‌کننده و اتو می‌دهد. اشکهام را با کف دست پاک می‌کنم. می‌گویم: «من گله ای ندارم». غر می‌زند: «خری که نداری» و می‌رود. فکر می‌کنم از تو هم گله‌ای ندارم. لابد خرم که ندارم.

از راه نرسیده، علیا با قدم‌های اردکی خودش را رساند بهم. دنیا را حامله بود و راه رفتن برایش مشکل.
-ای کلک! حالا دیگه با ما هم بله؟
خسته بودم و حوصله‌ی مسخره بازی نداشتم. گفتم: «از صب تا حالا دهنم کف کرده از بس گفتم زاینده رود به باتلاق گاوخونی می‌ریزه و یانگ‌ تسه طولانی‌ترین رود آسیاس. خودت حساب کار خودتو بکن و مثه بچه‌ی آدم برو کنار». بدتر با شکم گنده‌اش چسبید بهم.
-آقا خوش‌تیپه اومد خواستگاریت.
ماتم برد. علیا بشکن‌زنان دور خودش چرخید و اردکی رقصید. تازه متوجه دسته گل‌بزرگ روی میز هال شدم. مادر هم از آشپزخانه بیرون آمد. گفت: «خودش تنها اومد. اجازه خواست خونواده‌اش از شهرستان بیان خواستگاری».
نمی‌دانستم چه بگویم. همانطور مات و مبهوت ایستاده‌بودم وسط هال اما مغزم داشت حساب کتاب می‌کرد. علیا محکم زد پشتم: «اوووی! با ما باش!» بی‌حرف به اتاقم رفتم و مدتی روی تخت نشستم. همان عصر برای اولین بار فخری را دیدم. رفته بودم «او» را ببینم. فخری برایمان چای اورد و بیسکوئیت.لاغر بود و استخوانی. پیر نبود اما جوان هم نبود. لهجه‌اش جنوبی بود و صورتش آفتابسوخته. تازه آن فرهنگسرا استخدام شده بود. هیچ‌وقت مستقیم حرفی با من نزد اما انگار می‌دانست من و او دوست داریم با هم تنها باشیم. این را وقتی فهمیدم که دیدم ارباب‌رجوع‌های دیگر را به بهانه‌ی جلسه داشتن او دک می‌کند. گفتم: «خان عمو نمی‌ذاره این وصلت سر بگیره» و برای اینکه مجبور نشوم نگاهش کنم، با نوک کفشهام روی کف اتاق خط کشیدم. صداش مهربان بود.
-چه کار باید بکنیم تا راضی بشه؟
به سرعت گفتم: «صبر». خندید، نه به قهقهه.
- چیزی رو ازم بخواه که داشته باشم.
قلبم به درد آمد. یکباره کنارم نشست. گفت: «فکر نمی‌کردم بعد از اون اعتراف توفانی که لای در خونه‌تون کردی جرات کنی تنها بیای پیش من». گونه‌هام داغ شدند مثل دستهام. سرم را بیشتر به چانه‌ام نزدیک کردم. سرش را به طرفم خم کرد و آرام گفت: «من هم دوستت دارم».
پا از در خانه تو نگذاشته، علیا نگران پرسید: «چی شد؟ چی بهت گفت؟ چی بهش گفتی؟» شادمان خندیدم: «هیچی. قرار شد یه چند وقت دست نگه داریم تا همدیگرو بهتر بشناسیم».

هفته‌ی دوم- روز اول:
با مادر باقالی سبز پوست می‌کنیم. یکباره می‌پرسد: «از فخری خبر داری؟» من من می‌کنم: «از وقتی رفت بوشهر نه».
- زن دنیا‌دیده و زجر کشیده‌ای بود. همون یه باری که آوردیش واسش مانتو بدوزم ازش خوشم اومد.
 دنیا کنارمان می‌نشیند و با لحن کودکانه پرسید:
-منو می‌گی مامان‌جون؟ کی منو دیده؟
 می‌خندم: «دنیادیده یه اصطلاحه خاله. دست به باقالی نزن. برو بازی کن». غلاف خالی باقالی را بالا می‌گیرد و نگاهش می‌کند. گرم یاد کردن از گذشته‌ایم که دانیال فریاد می زند:‌«مامان جون، خاله، دنیا غش کرده». هرچه صدایش می زنیم جواب نمی دهد. هرچه به علیا زنگ می‌زنیم تلفنش خاموش است. رفته استخر. برای اعصابش خوب است. دنیا را می‌بریم درمانگاه. تازه آنجا می‌فهمیم که فاویسم دارد.
-همه‌اش تقصیر شماهاس. اگه بچه‌ام بمیره چه خاکی تو سرم کنم؟ جواب باباشو چی بدم؟
علیا اینها را می‌گوید و توی سر خودش می‌زند. مادر شماره‌انداز صلواتش را تند تند فشار می‌دهد و صلوات می‌فرستد. با غیظ می‌گویم: «تو باید بهمون می‌گفتی فاویسم داره». روی زمین ولو می‌شود و گریه می‌کند: «من از کجا باید می‌دونستم که شما یه هو هوس می‌کنین بیست‌کیلو باقالی بریزین جلوی بچه‌ی بیچاره‌ی من که براتون پاک کنه؟» انگشتش را تکان می‌دهد سمتم: «تلافی کردی ها؟ محبتم رو اینجوری تلافی کردی آره؟» و هق‌هق می‌کند. حتی مادر هم چپ چپ نگاهش می‌کند. فکر می‌کنم آخ فخری! آخ فخری! باید دهان تو را طلا گرفت فخری. مادر اشاره می‌کند که چیزی نگویم.

کنار هم قدم می‌زدیم. کفشهای کتانی به پا داشتم و مقنعه‌ی طوسی. گفتم: «می‌خوام قصه‌ی فخری رو بنویسم» و گردن کشیدم و نگاهش کردم.
-حالا چرا فخری؟
- خب خیلی زجر کشیده. واسم تعریف کرد که شمال شوهر کرده بوده. رودبار که زلزله می‌شه شوهر و دو تا بچه‌هاش می میرن. می ره شهر خودش جنوب. اونجا پسر یکی یه دونه‌ی نوجوونش با موتور می‌خوره زمین و ضربه مغزی می‌شه می‌میره. حالا اون مونده و سه تا دختر...». ایستاد. توی چشمهام خیره شد.
-داری بزرگ می‌شی.
خندیدم: «خیلییی! وای که اگه شاگردام منو با این سر و شکل و ادا اطوار ببینن دیگه ازم حساب نمی‌برن». همان‌وقت کمرم را گرفت و مرا کناری کشید. صدای ترمزی بلند شد. دستش را کوبید روی کاپوت ماشین و به راننده غرید: «حواست کجاست؟» به من گفت: «خوبی عزیز دلم؟» نبودم. ترسیده بودم. لبخند زد: «امانتی دیگه. چی کار کنم».

هفته‌ی دوم- روز دوم:
مادر خوابیده است. من ظرفهای شام را شسته‌ام. وسایل صبحانه را روی میز چیده‌ام و  کتری پر از آب را روی گاز گذاشته ام. از خستگی روی پا بند نیستم. روی تخت که دراز می‌کشم فخری هم می‌چپد کنارم. غر می زنم: «این تخت یه نفره‌س ها». توجهی نمی‌کند. به زمزمه می گوید: «هیچ چیز تو دنیا بهتر از روراست بودن نیست». این حرفش با همه‌ی خستگی بیدار نگهم می‌دارد. می‌چرخم طرفش.
-منظورت چیه؟
-خودت بهتر می‌دونی.
دستم را می‌گذارم روی چشمهام.
-تو اگه بودی چی کار می‌کردی فخری؟
آه می‌کشد:‌«به زلزله که نمی‌تونستم بگم نیاد. اما می‌تونستم واسه پسر نابالغم موتور نخرم. نسل موتورو از رو زمین می‌کندم.»
می‌گویم: «اگه جای من بودی چی کار می‌کردی؟»
با بی‌حوصلگی می‌گوید: «حالا که نیستم».

علیا با شادی توی گوشی گفت: «تازه خبر ندارین واسه خواهر دسته‌گلم چه خواسگار خوبی اومده خان‌عمو». لعنت فرستادم به خودم که چرا گذاشتم به خان عمو زنگ بزند. چشم‌غره رفتم که نگو. بی توجه به من من ادامه داد: «حالا که نه... قرار شده یه چند وقت بیاد و بره. همدیگرو بشناسن». توی سر خودم زدم. موهام را از دو طرف کشیدم. مادر دستهاش را در هوا تکان داد و اشاره کرد که این کارها دیگر چیست که می‌کنی. گوشی را که علیا گذاشت کم مانده بود گریه کنم. گفت: «خان‌عمو خیلی خوشحال شد. تبریک گفت». داد زدم: «غلط کرد با تو». مادر براق شد سمتم. گفتم: «راست می‌گم. خان عمو می‌خواد زودتر به م

/ 17 نظر / 17 بازدید
نمایش نظرات قبلی
سعید کیائی

به هر رو بابت این بی احترامی عذرخواهم. نظرم بود.

---

سلام خانوم دکتر زیبا بود مثل همیشه - یعنی چیز دیگه ای ندارم در مورد نوشته هاتون بگم چون همه تمجید میکنن . اما این داستان مال یه کم پیش بود. باید توی ذهنت بری به دورترا یعنی خیلی دورتر. اگه خدا خواست فردا واستون یه تیکه از یه نوشته قدیمی رو میزام . راجع بهش نظر بدین. لطفا. پیروز باشید و سربلند .[گل]

مرضیه

سلام مژگان عزیزم.داستانتون رو پرینت گرفتم و جلوی شومینه با یه لیوان چای داغ جرعه جرعه سر کشیدم. عجیب چسبید و عجیب انگیزه’ نوشتن داد بهم. اگه خودخواهی و اعتماد به نفس کاذب نباشه یه جورایی احساس می کردم اونجاهاییکه خانوم معلم نوشته هاش رو باور نداره و نمی دونه که باید واسشون ارزش قائل باشه روی سخن با منه!...البته می دونم این فقط یه حس درونیه اما واقعیت اینه که خیلی به دلم نشست و خیلی بهم روحیه داد نوشته تون... :)

محمد

خانم عباسلو سلام داستان شما را با حوصله زیاد خواندم . داستان خوبی بود و البته زنانه ! ( این زنانه بودن بد نیست هااا ... ) چند نکته در مورد داستان به ذهنم رسید که فکر کردم شاید گفتنش برای شما ، مفید باشد : 1 - گاهی ابهام در ابتدای روایت آنقدر غلیظ می شود که کشش داستان را ضعیف میکند . در کل ریتم کند و بعضی توضیحات در برخی موارد ممکن است موجب پس زدگی مخاطباتان بشود . 2 - شخصیت مرد قصه گرچه از زبان دختری عاشق روایت میشود اما گاهی بیش از حد « سفید » به نظر می رسد .البته احتمالا باب طبع مخاطب شما است . 3 - بعضی تصویر ها و توضیح ها واضح نبود . مثلا : اردکی رقصید ! 4 - شخصیت علیا بین بد و خوب نوسان زیادی دارد . شاید اگر دیالوگ هایی که در بیمارستان میگوید را رقیق تر کنید باور پذیری شخصیت بیشتر شود . در پایان عذر خواهی مرا بابت این چند خط بپذیرید . یاد اوری میکنم که نقاط مثبت داستان آنقدر زیاد بود که اگر میخواستم بنویسم باید بیش از نود در صد داستان شما را کپی میکردم ! روزگار بخیر [گل]

میم نقطه

سلام...ميرويم كه بعد بوقي يك داستان توپ ازتان بخوانيم...اميدوارم بچسبد! يا علي

شبنمکده

با سلام شب شرک آور است و جغد مقدس دنیای وارونه را خفاشها روزانه خواب می بینند[گل]